“Monologhitak”

2008 Apirila 17

Kaixo!!!

Oraingo honetan aurreko artikuluaren jarraipena izango da, hau da, Luis Piedrahitarena. Gaurkoan bere bi monologo txertatzea erabaki dut ikus dezazuen zeinen monologile ona den… Bere monologoak “Monologhitak” bezala izendatu ditut.

Benetan onak dira eta, beti diodan bezala, asko identifikarazten dizuen horietakoak direlako iruditzen zaizki aipatzekoak direla.

Bi monologo eskaintzen dizkizuet jarraian, ranckingeko lehenengo bi postuak hartzen dituztenak, nire ustez. Hala ere, bideoen gainean klikatuz gehiago dituzue. Ez dira txarragoak edo sinpleagoak, ez horixe! Bakarrik nire iritzia da, ea zer diozuen zuek…

Lehenengo hau pijamei buruzkoa da, oso ona!!!

Botoiena egia da… Eta kamisoiarena ere (nik uste dut ia denok jantzi digutula noizbait eta badakigula zertaz ari den)…

Eta bigarren hau hondartza-jostailuei buruzkoa da, ikaragarria!

Nivearen baloia… hori bai dela egia! Eta koltxoneten plastiko zati arriskutsu hori konpondu beharreko gauza da, dudarik gabe! Jejejejejejejejejejejeje

ONDO PASA!!

Listen to this podcast Listen to this podcast

Urte zahar gaua

2008 Otsaila 24

Kaixo denori!

Gaurkoan beste monologo idatzi bat ekarri dizuet. Gaiak ez du zerikusi handirik urteko garai hauetan, urte zahar gaueko “juerga”-ri buruzkoa baita.

Baina ziur nago asko gustatuko zaizuela, beharbada identifikatuta sentituko zaretelako zati batzuetan edo bestela halako kasuak gertutik ezagutu zituzuelako. Hala ere, ez bazaizu halakorik gertatu (zorionez), imajinatzen oso erraza da gertakari hau… Jajaja

Oso entretenigarria da eta, nahiz eta oso luzea iruditu, di-da batean irakurtzen da. Gogoratu gustatzen zaizkigun gauzak erraztasun handiagorekin egiten ditugula; eta kasu hau, nire ustez, horietako bat da.

Ea zer iruditzen zaizuen… ONDO PASA!

Yo en Nochevieja me siento… me siento… no sé, me siento como un toro,¿no?.

Cuando llega la fiesta miro alrededor y me da la sensación de que todo el mundo se lo está pasando bien, menos yo.

El estrés comienza con la cena. Aquello parece una prueba del Gran Prix: Tienes que llevar calzoncillos rojos, tener algo de oro para meterlo en la copa, preparar las doce uvas…y contarlas varias veces, porque, como son todas iguales, te equivocas: Una, dos, tres, cuatro… una, dos, tres, cuatro, cinco, seis…Esta pocha ya la he contado… Una, dos… siete, ocho… Joder, las doce menos veinte! ¡Chavalín, trae el Rotring, que las voy a numerar, como en el ¡Bingo! Y tu madre: ¿Queréis venir, que se enfrían las gambas?. Que esa es otra: te tienes que comer todo lo que está en la mesa…¡antes de las doce! que, con las prisas, más que pelar gambas, parece que estás desactivando una bomba.

¡Coño, las doce menos diez!

-¡Mamá, no me da tiempo: hazme un sándwich con el cochinillo,que ya está terminando Cruz y Raya! Y no eres el único que está agobiado, ¿eh? No hay más que ver la tele. Allí están Ana Obregón y Ramón García, explicando a toda España como funciona un reloj. Acojonados por si se equivocan:

- Cuando la aguja pequeña esté en las doce y la grande también… serán las doce.

¡Coño, como todas las noches!

Y entonces bajará la bola y… luego vienen los cuartos, ¡no vayan a empezar a comerse las uvas, ¿eh?

Vamos a ver: ¿por qué nos explican mil veces que no nos comamos las uvas en los cuartos y nadie nos explica por qué coño tiene que bajar una bola? ¿Qué clase de reloj es ése? Cuando por fin llegan las doce, en toda España se oye lo mismo:

Cla,cla, cla, cla… Eso es la bola: cla, cla, cla… Din

-¡GLUP!-don…

-¡Ah no, que son los cuartos!

-Din-don…

-¡Escupid que son los cuartos!

-Din-don…

-Pfbbbbbbbb…

-¿qué son qué?

-Din-don…

-Los cuartos…

-Ton…

-¡Ahora, ahora!

-Ton…

-¡Una!

-¡Que no, que vamos por la segunda!

-Ton…

-Pues me meto dos…

-Ton…

-Seis…

-¿Cómo que seis?

-Ton…

-A mí ya no me caben más, ¿eh?

-Ton…

-¡Eh!, ¡deja mis uvas, cabrón!

-Ton…

-¡Es que se me ha caído una al suelo!

-Ton…

-Bgrfds…

-Ton…

-Bggggdffffff…

-Ton…

-A mí ya no me quedan…

-Ton…

- ¡Pues a mí me sobran cuatro!

-Ton…

-mamá el abuelo está morado….Y cuando acaban, toda la familia con la boca llena de babas, a darse besos:

-Fffffelifsz año, eeeeeeeeeh, felifzcidadef, grfdddfd…Y suena el teléfono: ¡riiiiiiiiiing!

-¡Pero coño! ¿Ya están llamando? ¿No se pueden esperar?

-Pues a mí todavía me sobran dos…

-¡Champán, que alguien venga el Champán!Pero, bueno, vamos a ver ¿a vosotros os parece lógico empezar el año así?¡Qué estrés, de verdad! Pero como es Nochevieja…tienes la obligación dedivertirte. Así que después te vas a un fiestorro a un sitio en el que, si caben mil personas, el dueño ha decidido meter a cinco mil doscientas. ¡Muy bien!¡Cuatro mil doscientas más de las que caben! ¡Quédate en la calle si te apetece, con la pelona que está cayendo! Porque en Nochevieja siempre hace un frío que pela..Así que entras. Lo bueno que tiene ir a un sitio así es que te puede pasar cualquier cosa.

A mí el año pasado me ocurrió de todo.Yo estaba tan tranquilo, tomándome mi cubatita de garrafón, cuando de repente un tío me cogió por detrás y me dijo:¡¡¡COOOOOOOOONGAAAAA!!!!! Y, claro, que vas a hacer, pues te pones a bailar… ¡Eso te lo hace un tío en el autobús y le partes la cara! ¡Pero como es Nochevieja…! ¡Pues hala!

Y de repente te das la vuelta y llevas cien personas enganchadas a tu culo.¡A ver como escapas de ésta! Porque una conga es como una secta: entrar es muy fácil pero salir es muy jodido. Porque en el garito hay como doce congas girando a toda pastilla…Bueno, pues iba yo conduciendo mi conga… por mi derecha, cuando, depronto, me veo venir en dirección contraria una conga suicida acojonante conducida por un gordo con casco de vikingo. Yo le iba a hacer ráfagas, pero como las congas no llevan ni luces ni nada… pues, para evitar la colisión, di un giro brusco a la derecha…¡Y me tragué entera una columna de espejitos! ¡Siniestro total! Doce heridos leves y una columna de espejitos destrozada. Y yo, con una ceja abierta tirado en el suelo pensaba: Joder, como me hagan soplar ahora, la hemos cagao.Y en ésas, me desmayé.

Al despertar estaba en la sala de urgencias, rodeado por todos los de mi conga. Algunos todavía no se habían desenganchado; habían venido corriendo detrás de la ambulancia. Bueno, las urgencias en Nochevieja, hay que vivirlas. Si en la sala caben cincuenta personas, el dueño ha metido a cientocincuenta…Como el de la discoteca. Y como allí también es Nochevieja, el camillero lleva un gorrito de moro, la enfermera un collar de hawaiana y el que te cose la ceja unos dientes de Drácula, ¡que te da una confianza…!El tío te dice:

-¿Qué ha sido? ¿Con una moto?

-No, con una conga.

-¡Ay!, si es que van como locos con las congas…Cuando salí de allí me quería ir a mi casa, pero como era Nochevieja, acabé a las ocho de la mañana con la ceja grapada en un bareto…

-Oiga, póngame un chocolate con churros a ese módico precio de 4 Euros dena.

-Pues sólo nos queda Nesquick y algunos dónuses… Es que los últimos churros se los han tomado los de una conga, ¡traían un cachondeo…! Había un gordo que llevaba un casco de vikingo… ¡No le digo más! Y es lo que yo le digo a los clientes: si no disfrutas en Nochevieja, ¿cuándo vas a disfrutar?

Mila esker  www.1000monologos.com webguneari

Listen to this podcast Listen to this podcast

Ezkontzara gonbidatua

2008 Urtarrila 15

Kaixo!

Monologoekin jarraituz, oraingoan idatzizko bat eskaintzen dizuet. Nire ustez asko ulertuko duzue testu honen egilearen egoera: ezkontza batera dago gonbidatua eta ez zaizkio batere gustatzen.

Monologoa webgune honetatik lortu dut eta badaude beste idatzizko asko. Oso gune interesgarria da, benetan gomendagarria.

Badu honek, bai, lan handia kontatzen duen guztia oraingoan ere gertatzen bazaio. Nik ulertzen ez dudana da, ospakizun hau hain berezia izatea gustatzen bazaie ezkongaiei, zergatik gertatzen dira gauza berak denetan?

Testua gazteleraz dago, ea zer diozuen…

Ondo pasa!

Estoy un poco fastidiao’. Acabo de recibir una invitación de boda, ya me dirán si no es para estar jodido. ¡Será posible! ¡Es que se te queda la misma cara que cuando te llega una multa! ¡Hale, a soltar pasta!
Porque hay que ver como se desbarra en las bodas. Sobre todo las mujeres, que no solo se disfrazan de paquete de caramelos, algunas hasta se ponen fiambrera en la cabeza, que las ves y dices: “¿Mamá? ¿Eres tú o el soldado Ryan?”.
Lo más raro es ese bolsito diminuto que llevan todas, “¡Anda, una almeja metálica!”. ¿Que llevan ahí, una compresa extraplana? Sin alas, claro, porque asomarían. Si es que es muy fuerte eso de las bodas.
Una de las cosas que mas odio de las bodas son las esperas: ¡te tiras media hora en la puerta de la iglesia con las manos sudando llenas de arroz, que cuando salen los novios, lo que les tiras es arroz a la cubana…! Ahora, que los peores son los niños, que tiran el arroz a la cara, con una mala hostia: “En el ojo, macho”, le he dao’ en el ojo….”. Y el novio, ahí, aguantando.
Odio las bodas. Yo, en la ultima no conocía ni a la que se casaba y cuando fui a darle el beso de rigor, me tuve que presentar:
- Soy Floren, el hijo de la tía Tere, la que no se habla con el abuelo.
- Ah, encantada, gracias por venir.
Si es que da igual, la novia no se entera, va como drogada, le podría haber dicho:
- ¿Me prestas un par de kilitos para la entrada de un piso?
- Ah, encantada, gracias por venir.
O:
- Soy el violador del Ensanche, vengo a enseñarte el pito.
Ella hubiera dicho igualmente:
- Encantada, gracias por venir.
Lo que mas odio de las bodas en el momento del traslado al banquete. Tu madre te coloca a tus tías, pero como tu coche es de dos puertas, las tienes que meter a empujones. El vestido se les sube a las caderas y van todo el camino enseñando la faja. Pero a ellas todo les hace gracia:
- Nene, sube la ventanilla, uuuhh, ji, ji, ji, que me despeino, y sigue, sigue al tio Juan, que se sabe el camino, uuhhh, ji, ji, ji.
¡Ji,ji! ¡Hala, fila de doce coches, tocando la bocina! Y como el primero se pase un semáforo… ¡emergencia, emergencia! Todo Dios sacando el móvil:
- Atención, hemos girado a la izquierda, veis al tío Juan, egggg. Nosotros estamos dando vueltas a la rotonda, eggggg, cogiendo inercia, egggg, me copias, me copias… Pato rojo a pato azul, hemos perdido al tío Juan, tío Juan contesta, cambio, eggggg.
Da igual, es un desastre. Cuando llegas, el tío Juan lleva dos horas sentado y encima te dice:
- ¿Dónde os habéis metido, joder?
Lo único que esta bien organizado en las bodas es el reparto de los idiotas: ponen uno en cada mesa. Pero el resto es un descontrol: están entrando la tarta y a tu mesa aun no han llevado el chuletón. Yo siempre me he preguntado porque cortan la carta con un sable, ¿que sentido tiene? Como no sea por tener un arma a mano para cuando entren los de la tuna…
¿Y que me dicen del vídeo? Se acerca el de la cámara y todo el mundo se cree que esta en El Semáforo: el idiota se pone una servilleta en la cabeza, el tío Juan canta la jota de siempre y una de las tías llora:
- Hijos míos, que os queráis mucho y os respetéis siempre…
¡Hombre, por favor! ¿Esto es lo que pasa el día mas feliz de tu vida?
¡Es todo muy fuerte! Porque después llegan las mujeres con peladillas envueltas en un trozo de tul y paquetes de cigarrillos gritando:
- Fúmate uno mujer, que estamos de boda.
Y de pronto te encuentras a tu vieja echando humo por la nariz como si fuera una vaporeta.
A nosotros, en cuanto nos descuidamos, nos colocan un puro. Yo, a la tercera calada, empiezo a ponerme blanco y lo tiro.
Pero allí están los vigilantes de puros, tan atentos ellos:
- ¿Ya te has fumado el puro? ¡Dale otro al chaval y una copa de coñac, pa’ que se haga un hombre!
Un hombre, un hombre… ¡hombre, no me jodas!
¡Y el baile! Eso es lo mas fuerte. Lo peor es cuando el tío de la novia la saca a bailar un pasodoble. El tío va to resudao’ con la camisa pegada al cuerpo, le planta la manaza en la espalda, le sube el vestido medio metro y canturrea mordiendo el puro:
- La ‘ente ‘anta con ardor que ‘iva España, nana na nana nana na, y España es la mejor, tara ran tan taran tara ro.
Lo que menos entiendo es por que los novios pasan de mesa en mesa preguntando:
- ¿Que tal? ¿Habéis comido bien?
A ti te dan ganas de decirles:
- Pues no, la comida era una mierda, y no he dejado de soltar pasta entre la corbata, la liga y la tuna… ¡Y encima me habéis puesto al lado del bafle!
Pero no, les dices que todo ha estado perfecto. Y así, con una mentira, los novios comienzan su vida de casados. Claro que no será la única… En fin, ¡que vivan los novios, pero a mi que no me inviten a mas bodas!.

Listen to this podcast Listen to this podcast

Fernando Alonso

2008 Urtarrila 13

Aupa, algara zaleok!

Jarraian duzuen monologoa oso ezaguna duzuen Formula 1- eko pilotua den Fernando Alonso- ri buruzkoa da, besteak beste.

Niri ikaragarri gustatzen zait, batez ere Fernando Alonsoren sekreturik handiena kontatzen duenean: auto barruan gidatzen duen bitartean entzuten duena… Jajaja

Zati batzuk ez zaizkio oso ondo ulertzen, beraz, asko kontzentratu asko merezi baitu! Jeje

Beno ba, ondo pasa!

Zer iruditu zaizue?

Listen to this podcast Listen to this podcast

Amerikarrak

2008 Urtarrila 10

Kaixo, algara zaleok!

Jarraian duzuen bideoa lehen aipaturiko Goyo Jimenez jaunaren monologo bat da. Oso kritika onak jaso ditu primerako interpretazioa egin duelako Amerikarrei buruzkoa. Horregatik, garrantzitsua iruditu zait lan hau zuei aurkeztea, zaila baita jakitea zer nolako maila duen monologo egile batek horrelako zerbait ikusi gabe.

Hiru zatitan dago banaturik baina merezi du, benetan.

Niri ikaragarri gustatzen zait, pelikuletako ahotsak oso ondo imitatzen ditu ezta? Beharbada, doblaitzailea lanetan ibiltzen da denbora librean, nork daki…
Momenturik onena Amerikarren gosaria aipatzen duenean da, nire ustez (zukuarena eta hori). Zer deritzozue zuek?

Beno ba, espero dut niri bezainbeste gustatu izana.
Ondo pasa!

Listen to this podcast Listen to this podcast

Badatozela erregeak!

2008 Urtarrila 5

Urte berri on, algara zaleok!

Zer moduz hasi gara 2008. urte berri honekin? Espero dut gutxienez ondo pasatuz hastea, algara pixka batekin… Jaja

Gaur gauean erregeak datozela eta, Dani Mateo monologo- egilearen lan bat eskaintzen dizuet artikulu honetan: amabirgina eta erregeei buruzkoa da. Ez da niri gehien gustatzen zaidan monologoa, baina gauden urteko garai hauei buruzko zerbait jartzea ezinbestekoa iruditu zait.

Ea zer moduzkoa iruditzen zaizuen…

Beno ba, espero dut gustatu izana eta ondo pasa!

Listen to this podcast Listen to this podcast

Bidaiatzea

2007 Azaroa 25

Aurrekoan Agustin Jimenez- i buruz azaldutakoarekin gutxi izan zenutela uste baduzue, hemen duzue bere monologo bat, El Club De La Comedia- n eginikoa. Hura bai zela programa ona! Beharbada bideoaren kalitatea ez da oso ona, baina entzutearekin bakarrik ondo pasatzen da monologo honekin…

Monologoa bidaiei buruzkoa da, baina berez herrialde zehatz batzuen aipamena da. Hala nola, Frantzia, Kanada eta Kolonbia.

Horretaz aparte, niri gehien gustatzen zaidan zatia Europako herrialdeak izendatzeko erabili omen zuten metodoa da (Estonia, Lituania, Letonia). Jajaja Eta zuena?

Erantzun ea zer iruditu zaizuen, mesedez!

Agur eta ONDO PASA!!!

Listen to this podcast Listen to this podcast

Itxi
Bidali postaz